Categorie Dieperick

Radio is het, maar hier ook als podcast. Niet strak, onalledaags, alles in de kenmerkende sfeer van .RadioDieperick. Micha Ghorgy belt met mij, met Marcel Plaatsman dus, en zo ontstaat vanzelf een luisterwaardig verhaal.

1
DieperickPodcast: saaie foto’s in Alkmaar
2
DieperickPodcast: échte nationale dis
3
DieperickPodcast: hangen aan de Schwebebahn
4
Henk P. Meeuwis en de taal van de radio
5
De taal van Vischjager

DieperickPodcast: saaie foto’s in Alkmaar

Micha Ghorgy belt Marcel Plaatsman en hoort alles over saaie foto’s, de fictieve kunststroming eppisme, het alledaagse en hoe daar iets moois van te maken – of toch niet?

Links bij deze podcast:

  • https://streekstadcentraal.nl/60151471-alkmaarder-maakt-elke-dag-een-saaie-foto-zou-wel-willen-exposeren Het oorspronkelijke artikel uit 2023.
  • https://streekstadcentraal.nl/60239448-je-kan-wel-bij-ons-alkmaarder-exposeert-eindelijk-zijn-saaie-fotos De aankondiging van de expositie.

DieperickPodcast: échte nationale dis

Heerlijk zijn ze, Koningsberger Klopse, maar de stad waar ze naar zijn genoemd bestaat eigenlijk niet meer. Dat is nu Kaliningrad, Duits praten ze er niet veel meer. Of ze er Klopse eten? Misschien. Nationale gerechten zijn een fictie, betoogt de Italiaanse schrijver Alberto Grandi. Meer daarover in dit gesprek tussen Micha Ghorgy en Marcel Plaatsman.

DieperickPodcast: hangen aan de Schwebebahn

Marcel Plaatsman ‘hangt’ aan de telefoon, in gesprek met Micha Ghorgy, en vertelt alles over de bijzondere Schwebebahn van Wuppertal. Of hij die zelf ooit mag besturen, dát is onzeker, maar in radio kan alles.

Een link bij deze podcast is het verhaal over de Schwebebahn op deze website:

  • https://marcelplaatsman.nl/t-plezier-van-de-wuppertaler-schwebebahn/

Henk P. Meeuwis en de taal van de radio

Het was juli, ik zat op de nieuwsredactie zoals meestal, en er drong zich een vraag op over radio. Over ‘Radio Caroline’ in dit geval, waar de hoofdredacteur van zei dat hij daar nog zoveel herinneringen aan koesterde. Ik reageerde dat ik nog een andere hoofdredacteur had die dat altijd zei en appte Henk. Die las het, leek te reageren, doofde toen uit – en ik besloot hem maar even te bellen.

Dat lukte. “Goedemorgengoedemiddaggoedenavond”, groette hij, zoals altijd. “Henk P. Meeuwis, Pieterszoon” – of misschien net wat anders, deze keer, maar onmiskenbaar had ik Henk aan de lijn. En ja hoor, hij had voor Radio Caroline het nieuws gelezen, op zee. Maar mijn hoofdredacteur van nú, die kende hij niet, die moest van een andere lichting zijn geweest en dat gold ook voor de andere naam die ik noemde.

Henk verontschuldigde zich dat hij niet langer kon bellen, hij moest iets met een apparaat regelen. Een bank, opperde ik, maar hij zei iets over een sociaal medium en daarna sloten we het telefoongesprek af. Hij was de hoofdredacteur van tóén, van het oude radioprogramma waar ik nog steeds redacteur van heette, maar al maanden de tijd niet meer voor had gevonden. Een verhaal op zich, ‘.RadioDieperick’, een avontuur van haast twintig jaar voor mij en ook zoiets, net meer, voor Henk.

Verderlezen…

De taal van Vischjager

Het is al járen geleden dat ik met Henk aan de Bosbaan afsprak. We gingen daar zitten op het terras, keken uit over de vijver die een landingsbaan lijkt, en hebben zitten wachten tot Thamon kwam. Die nog kwam ook.

In dat gesprek vroeg Henk aan mij of ik er misschien aardigheid in zou hebben om een taalcolumn te beginnen in .RadioDieperick. Ik weet niet eens zeker of .RadioDieperick toen al zo heette, want vaker nog zeiden Henk en Thamon: „Hoebedoelu”. En ze vroegen aan mij of ik Julius Vischjager kende.

Verderlezen…

Wat hier staat, is van Marcel Plaatsman - van mij dus. Ik heb het geschreven, anders stond 't hier niet.